152 mm armata wz. 1910/30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
152 mm armata wz. 1910/30
Armata wz. 1910/30 wystawiona w muzeum w Hämeenlinna
Armata wz. 1910/30 wystawiona w muzeum w Hämeenlinna
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj armata polowa
Historia
Prototypy 1930
Produkcja seryjna ??-1935
Wyprodukowano 152 szt.
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 152,4 mm
Długość lufy L/31,9
Donośność 17 000 m
Prędkość pocz. pocisku 650 m/s (pocisk o masie 43,5 kg)
Masa 6500 kg
Kąt ostrzału do +45°[1] (w pionie)
4,5° (w poziomie)
Szybkostrzelność 2-4 strz/min
Obsługa 9 osób
Szybkość marszowa 10-12 km/h

152 mm armata wz. 1910/30 (ros. 152-мм пушка образца 1910/30 годов) – radziecka ciężka armata polowa. Zmodernizowana wersja 152 mm armaty wz. 1910.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1910 roku do uzbrojenia armii rosyjskiej przyjęto 152 mm armatę wz. 1910. Po rewolucji produkcję tych dział kontynuowano i w 1930 roku Armia Czerwona miał na stanie 67 dział tego typu. W tym samym roku w KB GAU powstał projekt zmodernizowanej wersji armaty wz. 1910. Modernizacja miał na celu zwiększenie donośności wystrzeliwanych pocisków.

W celu zwiększenia donośności dokonano szeregu zmian w konstrukcji działa. Zwiększono objętość komory nabojowej i powiększono w ten sposób maksymalna masę ładunku miotającego. W celu zwiększenia maksymalnego kąta podniesienia lufy skrócono długość odrzutu. Ponieważ zwiększenie ładunku miotającego przy skróconym odrzucie zwiększyłoby siły działające na łoże podczas strzału, lufę wyposażono w hamulec wylotowy. Aby poprawić wyważenie lufy czopy łączące kołyskę lufy z łożem przesunięto o 50 mm do przodu. Ponieważ nie zmodernizowano łoża, szybkość marszowa nie uległa zmianie i działo nadal było słabo dostosowane do współpracy z jednostkami zmechanizowanym.

Armata wz. 1910/30 miało łoże jednoogonowe. Lufa zakończona hamulcem wylotowym, zamek śrubowy. Oporopowrotnik hydropneumatyczny. Koła stalowe z gumowymi bandażami. Trakcja konna lub mechaniczna. Lufa armaty była transportowana po oddzieleniu od łoża.

Prototyp zmodernizowanego działa został wykonany w zakładach Krasnyj Putiłowiec 1 kwietnia 1930 roku. Po próbach prototypu zmodernizowane działo zostało przyjęte do uzbrojenia jako 152 mm armata wz. 1910/30. Produkcję armat tego typu uruchomiono w zakładach Krasnyj putiłowiec, a następnie Bolszewik i Barrikada. Jednocześnie z produkcją nowych dział modernizowano wcześniej wyprodukowane dział wz. 1910.

Produkcja dział wz. 1910/30 została zakończona w 1935 roku po skonstruowaniu armaty wz. 1910/34 czyli połączenia lufy armaty wz. 1910/30 z łożem armaty wz. 1931.

1 listopada 1936 roku Armia Czerwona posiadała 152 armaty wz. 1910/30. Były one uzbrojeniem pułków artylerii korpuśnej.


Amunicja[edytuj | edytuj kod]

Rodzaje pocisków[2]
Rodzaj Wzór Masa, kg Masa materiału wybuchowego, kg Prędkość początkowa, m/s Donośność, m
Amunicja przeciwpancerna
pocisk przeciwpancerny zwykły, APHE BR-540 48,8 0,66 600 4,000
pocisk przeciwpancerny z czepcem balistycznym, APBC (from late 1944) BR-540B 46,5 0,48 600 4,000
morski pocisk półprzeciwpancerny ob. 1915/28 51,07 3,2 573 5,000
kumulacyjny HEAT BP-540 27,44 680 3,000
Amunicja przeciwbetonowa
przeciwbetonowy haubiczny G-530 / G-530Sz 40,0 5,1 665 15,600
przeciwbetonowy armatni G-545 56,0 4,2
Amunicja odłamkowa, burząca i odłamkowo-burząca
pociski armatnie
odłamkowo-burzący, stalowy OF-540 43,6 5,9-6,25 650 16,800
odłamkowo-burzący, stalowy OF-540Ż 43,6 5,9-6,25
burzący, stary F-542 38,1 5,86 660 13,800
burzący, stary F-542G 38,52 5,83
burzący, stary F-542SzG 41,0 5,93
burzący, stary F-542Sz 40,6 6,06 650 12,800
burzący, stary F-542SzU 40,86 5,96
burzący, stary F-542U 38,36 5,77
pociski haubiczne
odłamkowo-burzący, stalowy OF-530 40,0 5,47-6,86
odłamkowo-burzący, stalowo-żeliwny OF-530A 40,0 5,66
burzący, stary F-533 40,41 8,0
burzący, stary F-533K 40,68 7,3
burzący, stary F-533N 41,0 7,3
burzący, stary F-533U 40,8 8,8
burzący, stalowo-żeliwny, stary francuski F-534F 41,1 3,9
burzący dla 152 mm mortiry wz. 1931 F-521 41,7 7,7
burzący dla brytyjskiej haubicy Vickers F-531 44,91 5,7
Szrapnele
szrapnel z 45 s. zapalnikiem zasowym Sz-501 41,16-41,83 0,5 (680—690 lotek)
szrapnel z zapalnikiem czasowym T-6 Sz-501T 41,16 0,5 (680—690 lotek)
Amunicja oświetlająca
oświetlający, 40 s. S 1 40,2
Amunicja chemiczna
odłamkowo-chemiczny OCh-540
chemiczny, haubiczny ChS-530 38,8
chemiczny, haubiczny ChN-530 39,1
chemiczny (powojenny) ZChZ
 
Przebijalnośc pancerza[2]
BR-540 (APHE)
Odległość, m Kąt uderzenia 60°, mm Kąt uderzenia 90°, mm
500 105 125
1000 95 115
1500 85 105
2000 75 90
BR-540B (APBC)
Odległość, m Kąt uderzenia 60°, mm Kąt uderzenia 90°, mm
500 105 130
1000 100 120
1500 95 115
2000 85 105
Morski półprzeciwpancerny ob. 1915/28
Odległość, m Kąt uderzenia 60°, mm Kąt uderzenia 90°, mm
100 110 136
500 104 128
1000 97 119
1500 91 111
2000 85 105
Wartości podane zgodnie z sowieckimi normami (prawdopodobieństwo penetracji pancerza 75%).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Иванов А., Артиллерия СССР в перод второй мировой войны
  2. a b Широкорад А. Б. Энциклопедия отечественной артиллерии

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • А. Иванов: Артиллерия СССР в перод второй мировой войны. Санкт-Петербург: Издательский Дом «Нева», 2003. ISBN 5-7654-2731-6.
  • В.Н. Шунков: Энциклопедия артиллерии особой мощности. Минск: ХАРВЕСТ, 2004. ISBN 985-13-1462-5.