13 Pułk Piechoty (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 13 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 13 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 13.
13 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1957
Tradycje
Kontynuacja 13 Pułk Zmechanizowany
Dowódcy
Pierwszy mjr Łazarz Mojsjen
Działania zbrojne
Operacja łużycka
Organizacja
Numer JW 2462
Dyslokacja Skąpe[1]; Cibórz
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 5 Saska Dywizja Piechoty[1]
4 Pomorska Dywizja Piechoty

13 Pułk Piechoty – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Sformowany w rejonie wsi Małe Koszaryszcze koło Żytomierza na podstawie rozkazu nr 0130 dowódcy 1 Armii Polskiej w ZSRR z 5 lipca 1944 w oparciu o sowiecki etat pułku strzeleckiego nr 04/501. Walczył w operacji łużyckiej w składzie 5 Saskiej Dywizji Piechoty. Po wojnie stacjonował w Ciborzu. Rozformowany w 1957 roku. Jego tradycje bojowe przejął w 1967 roku 13 pułk zmechanizowany z Kożuchowa.

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

  • mjr Łazarz Mojsjen (29 lipca - 24 września 1944)
  • mjr Mitrofan Żuk (24 września - 2 października 1944)
  • ppłk Jan Siewko (2 października 1944 - 25 kwietnia 1945)
  • mjr Mitrofan Zatulin (25 kwietnia - 1 maja 1945)
  • mjr Grzegorz Karbowski (1 maja 1945 - do końca wojny)
  • ppłk Lucjan Józef Kępiński
  • mjr Zbigniew Czerwiński (1952-1953)

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: armat 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii

Razem:

żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765).

Sprzęt:

162 rkm DP, 54 ckm Maxim wz. 1910, 66 rusznic ppanc PTRD i PTRS, 12 armat ppanc 45 mm wz. 1942, 4 armaty 76 mm ZiS-3), 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm

Marsze i działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Po przełamaniu niemieckiej obrony nad Nysą Łużycką pułk walczył na prawym skrzydle dywizji o przełamanie pozycji ryglowej nieprzyjaciela w rejonie Rietschen. Będąc podporządkowany dowódcy 7 DP, przełamywał pozycje obronne nad rzeką Schwarzer Schöps. W czasie odpierania natarcia niemieckich sił pancernych z południa pułk został przerzucony transportem samochodowym w rejon Budziszyna, gdzie wziął udział w ostatniej fazie bitwy obronnej. Uczestnicząc w operacji praskiej, działał w drugim rzucie macierzystej dywizji i zakończył szlak bojowy na terenie Czechosłowacji w rej. Ružova[2].

5 saska dp 1945.png Operacja luzycka.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png
Budziszyn 1945 b.png Budziszyn 1945 a.png

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Dawne koszary w Ciborzu
Biuro przepustek
Koszary w Ciborzu1.JPG
Koszary w Ciborzu2.JPG
Koszary w Ciborzu3.JPG
Koszary w Ciborzu4.JPG
Koszary w Ciborzu5.JPG
Koszary w Ciborzu6.JPG
Koszary w Ciborzu7.JPG
Koszary w Ciborzu8.JPG
Koszary w Ciborzu9.JPG
Koszary w Ciborzu10.JPG
Koszary w Ciborzu11.JPG

JW 2462

Z dniem 20 maja 1945 5 Dywizja Piechoty przystąpiła do obsadzenia zachodniej granicy państwa. 13 Pułkowi Piechoty przydzielono do ochrony odcinek od Gryfina do Szumiłowa. Od 15 września 1945 pułk obsadził odcinek na południowym skrzydle dywizji: od Słubic po ujście Nysy Łużyckiej do Odry.

W połowie października 1945 pułk został skierowany do Poznania celem pełnienia służby garnizonowej. W owym czasie stacjonował w Swarzędzu. W lecie 1948 przedyslokowano pułk do Ciborza[3].

Z dniem 30 września 1950 13 Pułk Piechoty został podporządkowany dowódcy 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty.

W wykonaniu rozkazu Ministra Obrony Narodowej nr 0045/org. z 17 maja 1951 roku, 13 pułk piechoty w terminie do 1 grudnia 1951 przeformowany został na etat nr 2/120 o stanie 1974 wojskowych i 35 kontraktowych[4].

Rozkazem MON Nr 0025/Org. z 2 kwietnia 1957 pułk został rozformowany.

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z rozkazem nr 025/MON z 30.09.1967 w sprawie przekazania jednostkom wojskowym historycznych nazw i numerów oraz ustanowienia dorocznych świąt jednostek Dz. Rozk. Tjn. MON Nr 10, poz. 53 38 Pułk Zmechanizowany przyjął tradycje 13 Pułku Piechoty i został przemianowany na 13 Pułk Zmechanizowany.

Przekształcenia[edytuj | edytuj kod]

  1. 13 Pułk Piechoty↘ rozformowany w 1957
  2. 38 Pułk Piechoty38 Pułk Zmechanizowany[a]13 Pułk Zmechanizowany

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. w 1977 roku 38 pułk zmechanizowany przejął numer i bojowe tradycje 13 pułku piechoty

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy: przekształcenia organizacyjne 1945-1956. Warszawa: Wydawnictwo TRIO: Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.