76 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
76 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej
Ilustracja
Odznaka pamiątkowa
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1979
Rozformowanie 31 grudnia 2011
Nazwa wyróżniająca Poznański[1]
Tradycje
Święto 9 października[2]
Dowódcy
Pierwszy mjr Stanisław Kowalski
Ostatni ppłk Grzegorz Wiśniewski
Organizacja
Numer 2094
Dyslokacja Poznań
Rodzaj sił zbrojnych Siły Powietrzne
Rodzaj wojsk Wojska obrony przeciwlotniczej
Podległość 1 Śląska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej

76 Poznański Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej (76 dr OP) – pododdział Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Sił Powietrznych RP stacjonujący w Poznaniu, podlegał dowódcy 1 Śląskiej Brygady Rakietowej Obrony Powietrznej; jest jednym z dwóch, obok 31. dr OP dywizjonów stacjonujących na poznańskiej Ławicy. Głównym zadaniem jednostki jest ochrona aglomeracji poznańskiej, obrona lotniska Ławica oraz 31 Bazy Lotnictwa Taktycznego. Dywizjon rozformowano 31 grudnia 2011 wraz z 1 Śląską Brygadą Rakietową Obrony Powietrznej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon powstał w roku 1979 na podstawie zarządzenia szefa sztabu Wojsk OPK i został włączony w struktury 79. spa OPK w Poznaniu. Jednostka usytuowana została nieopodal m. Chomęcice i wyposażona w przeciwlotniczy zestaw rakietowy typu S-125 Newa.

W roku 1982 dywizjon odbył pierwsze strzelania bojowe na poligonie w ZSRR.

W 1995 roku, jeszcze w składzie 79. pr OP, na poligonie krajowym w Ustce dywizjon wykonał strzelania bojowe.

Po rozwiązaniu 79. pr OP, w roku 1998 dywizjon włączono w skład 1. Brygady Rakietowej OP w Bytomiu.

W roku 2000 dowództwo i sztab dywizjonu zostały przeniesione z kompleksu koszarowego przy ulicy Rolnej w Poznaniu do nowego miejsca stałej dyslokacji, na ulicę Lotniczą.

W 2002 roku dywizjon został przezbrojony w zestaw S-125 Newa-SC, z którego w maju tego roku wykonał strzelania kwalifikacyjne zmodernizowanego sprzętu.

Dywizjon otrzymał własną odznakę pamiątkową i oznakę rozpoznawczą zatwierdzone decyzją nr 123/MON z 10 kwietnia 2006[3].

Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 113/MON z 10 kwietnia 2006 ustalono święto dywizjonu obchodzone 9 października[2].

Nazwę wyróżniającą Poznański nadano jednostce decyzją nr 346/MON z 9 października 2009[1].

Struktura[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo i sztab,
  • bateria dowodzenia,
  • bateria radiotechniczna,
  • bateria techniczna,
  • bateria startowa (S-125 Newa-SC)
  • bateria przeciwlotnicza (S-60, PKM-Z)

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • 1979–1981 – mjr Stanisław Kowalski
  • 1981–1989 – ppłk Włodzimierz Baraniak
  • 1987–1989 – mjr Henryk Graczyk (cz.p.o.)
  • 1989–1990 – mjr Józef Łukasiewicz
  • 1990–1991 – mjr Andrzej Jaroszuk (p.o.)
  • 1991–2007 – ppłk Waldemar Ząbek
  • 2007–25 lutego 2010– mjr Marek Szkudlarek (cz.p.o.)
  • 25 lutego 2010 - 31 grudnia 2011 – ppłk Grzegorz Wiśniewski

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]